Webmaster, 19 februari 2008
India Leeuwarden

Weer thuis

En dan ben ik al weer ruim twee weken thuis in het koude Nederland…
Direct weer fulltime aan het studeren en daarnaast meteen druk met andere leuke dingen…
Alsof ik nooit weggeweest ben…

Nog even terugkijkend…
Het afscheid bij het Amaidi guesthouse is best emotioneel, daar denk ik in het vliegtuig nog vaak aan…
De vlucht is erg lang, maar verloopt goed en volgens schema.
Helaas moet ik volgens datzelfde schema vier uur wachten op mijn vlucht van London naar Amsterdam. Dat geeft me wel de tijd om bewust te worden van hoe het er ook in Nederland weer uit zal zien en hoe mensen hier met elkaar en met alles om hen heen omgaan. Ik vind de kleding die ik in de winkels op Heathrow Airport zie hangen en die de mensen dragen maar saai van kleur. Tegelijk begin in mijzelf steeds belachelijker te voelen in mijn ‘alibaba’-broek…

Op Schiphol nog even wachten tot de bagage van de band rolt en dan kan ik eindelijk Sander, mijn ouders, broer en vriendin (na een jaar), andere broer en Anita weer in de armen sluiten.

De eerste twee dagen in Nederland moet ik nog wel een beetje wennen…
Aan de kou… Aan het feit dat je hier niet de weg over kan steken terwijl je hoopt dat de auto’s voor je uitwijken… Ik moet heel bewust rechts op de weg gaan fietsen (in plaats van links)…
De fiets fietst anders. De mensen in de trein vind ik maar chagrijnig: als het even kan kijk je elkaar vooral niet aan en iets tegen elkaar zeggen als je er elkaar niet kent, doe je al helemaal niet… En ik lig helemaal in een deuk als de treinmachinist omroept: “Dames en heren, maakt u niet ongerust. We blijven hier [op dit station] een paar minuten staan. Dat is volgens de dienstregeling’. Tja, je zou eens twee minuten te laat kunnen komen, of, nog erger, twee minuten ergens op moeten wachten… J

Maar al heel snel overheerst het gevoel dat ik nooit weggeweest ben. Ik ben alweer meerdere keren op en neer geweest naar Amsterdam voor mijn studie, heb alweer een hele stapel literatuur doorgeworsteld, heb al weer gewerkt, boodschappen gedaan, nieuwe kleren gekocht, gejogd, onze Bogerman reünie verder voorbereid, en de meeste vrienden en familie alweer gesproken.
Het is natuurlijk wel prettig dat ik zo snel weer gewend ben. Ik voel me dus blijkbaar in Nederland (en bij Sander!) ook thuis (en kan me gemakkelijk aanpassen). Aan de andere kant is het soms vervelend om te ervaren hoe snel je weer in je oude patroon vervalt, een patroon waar ik niet altijd tevreden mee ben. Je wordt je na zo’n buitenlandervaring wel meer bewust van zo’n patroon, maar het doorbreken is lastiger…

Met het vervagen van de henna op mijn handen en voeten vervagen nu ook mijn beelden van India (jammer dat de puisten van het vette eten en de smok in India wat langer nodig hebben om te verdwijnen…). Maar gelukkig heb ik een heleboel foto’s die me herinneren aan de mooie tijd die ik in India gehad heb en mag ik op scholen en andere bijeenkomsten de komende maanden nog een paar keer mijn verhaal doen!

Ik wil iedereen die deze site vaker of minder vaak bezocht heeft heel erg bedanken voor jullie interesse in mijn (voor veel mensen (?) weer veel te lange…) verhalen en voor de lieve berichtjes die ik regelmatig ontvangen heb.
Reacties (bijvoorbeeld op de vragen van mijn vorige berichtje) zijn nog steeds welkom…

Heel veel liefs,
Dirkje

Met HalloBuitenland.nl kun je Dirkje in India echt goedkoop bellen!